Όταν είμαστε καλεσμένοι σε ένα τραπέζι

Το να είσαι καλεσμένος σε ένα τραπέζι δεν είναι απλή κοινωνική συνθήκη.
Είναι τιμή. Και στο savoir vivre, η τιμή ανταποδίδεται χωρίς υπερβολές,
με μικρές και προσεγμένες χειρονομίες που δείχνουν σκέψη. Ένα ποιοτικό
δώρο, όχι απαραίτητα ακριβό, αρκεί για να φανεί ότι δεν πήγες απλώς «με
άδεια χέρια», αλλά με πρόθεση. Στα Μασούτης μπορεί κανείς να βρει ποιοτικές
και οικονομικές επιλογές, ώστε να σταθεί αντάξιος της πρόσκλησης, χωρίς υπερβολή
και χωρίς αμηχανία. Στο ίδιο το τραπέζι, ο σεβασμός συνεχίζεται. Οι οικοδεσπότες
δίνουν το σύνθημα να ξεκινήσει το γεύμα, αφού έχουν πρώτα σερβιριστεί όλοι οι
καλεσμένοι. Ο άγραφος αυτός κανόνας δεν αφορά την ιεραρχία, αλλά τη φροντίδα.
Και η συζήτηση ακολουθεί το ίδιο πνεύμα: μένει σε θέματα που ενώνουν και όχι σε
όσα διχάζουν. Πολιτική, οικογενειακές εντάσεις και προσωπικά δράματα μένουν εκτός
τραπεζιού. Στο savoir vivre, η ένταση δεν έχει θέση. Μοναδική εξαίρεση επιτρέπεται
μόνο στους αφρούς της σαμπάνιας. Όλα τα υπόλοιπα οφείλουν να κυλούν ήρεμα, με μέτρο
και με σεβασμό στη φιλοξενία που σου προσφέρθηκε.